Ongelovig

Ik ben een ongelovige! Het is een wonder – en dan bedoel ik ook ECHT een wonder – dat God mij zover heeft gekregen dat ik in Hem ging geloven. Maar voor de rest ben ik een ongelovige. Alles wat er meer is tussen hemel en aarde, doe ik al snel af als zweverig. Toch zweef ik nu zelf een beetje...

Het begon allemaal met een massage. De masseuse constateerde dat ik een beenlengteverschil had en zei dat daar een boel klachten uit voort konden komen. Ze gaf me een kaartje mee voor Dorntherapie. 'Hoe kan nu een therapie ervoor zorgen dat mijn beenlengteverschil verdwijnt,' vroeg ik me ongelovig af. Omdat ik niet zoveel zin had in weer een therapie, bleef het kaartje op de kast liggen. Maar de pijn in mijn been werd erger en mijn heup deed inmiddels al een tijdje mee. Dus onder het motto 'baat het niet, het schaadt ook niet' maakte ik een afspraak.

En daar lag ik weer op een andere behandeltafel. Ik keek eens om me heen. Op de muur was van alles te lezen. Er hing een plaat met een voet want de therapeute deed ook aan voetreflexologie. En verder aan tenenlezen, reiki, oorkaarsen en dat is nog maar een selectie van alles wat ze in haar mars had. 'Waar ben ik nu weer beland,' vroeg ik me af.

Het beenlengteverschil was met één oefening weg. De rest van de rugklachten behandelde ze door voetreflexologie. En passant vertelde ik haar ook nog even dat ik de laatste tijd van die scheuten door mijn knie kreeg. Tja, als ze toch bezig is... Maar daar had ze weer een andere verklaring voor. Omdat het mijn rechterknie was, duidde het op een mannelijk wezen en omdat het aan de binnenkant zat, betekende het dat ik het in het verleden moest zoeken. Tjonge. Volgens haar kwam het omdat ik de emoties over het verlies van mijn vader wegstop en niet toelaat. Tenminste, dat heb ik ervan begrepen want het begon me allemaal een beetje te duizelen.

Maar de pijn was daarna een stuk minder. Er was nog één plek in mijn rug die pijn deed en dat straalde wel door naar mijn been, maar de pijn in mijn heup, die erbij gekomen was, was verdwenen. Ik vertelde van die plek bij het controlebezoek, maar omdat de orthopedisch chirurg ooit gezegd had dat die pijn niet weg zou gaan, verwachte ik niets. Maar mijn therapeute was niet zo snel tevreden. Dus ging ik voor een tweede bezoek.

Inmiddels had ik ergens zwemmerseczeem opgelopen. Dat vertelde ik haar toen ze mijn sokken uit wilde doen. Ze ging toen mijn tenen lezen. Ongelovig hoorde ik haar aan. Het was mijn rechtervoet, dat duidde op 'denken.' En omdat het tussen mijn kleine teen en die ernaast zat duidde dat weer op 'onzekerheid/angst' in combinatie met 'gehechtheid/controle.' 'Gooi maar in mijn pet, ik zoek het morgen wel uit,' dacht ik ongelovig. Dus het zou volgens haar gaan om iets als een huis of hypotheek of baan waar ik over liep te denken. Dit ging me echt te ver en ik kon ook niks bedenken. 'Zie je wel,' dacht ik, 'allemaal zweverig gedoe.'

Totdat een half uur later de deurbel ging. 'Ik verwacht niemand, dus laat maar bellen,' zei de therapeute.

'Vorige week had ik de inspecteur van de hondenbelasting aan de deur, maar ik heb geen hond' vertelde ze verder. Ik vertelde toen dat ik inmiddels ook hondloos was. Dat mijn dochter was vertrokken met haar honden. Dat ze een baan heeft in Luxemburg en dat ze waarschijnlijk ook niet weer thuis komt wonen omdat ze een huis gaat zoeken in Duitsland. Ze keek me aan en zei: 'Ik hoor je zeggen 'huis' en ik hoor je zeggen 'baan.'' Ik sputter nog iets tegen dat dat toch niet over mij gaat. Maar blijkbaar werkt het ook als het om een verwante gaat. Tjonge. 'Heb ik mijn vader in mijn knie en mijn dochter tussen mijn tenen,' dacht ik oneerbiedig. 'Nu moet je toch echt ophouden' dacht ik er vervolgens achteraan.. Ondertussen deed ze haar werk om mijn spieren weer in goede banen te leiden en daar kwam ik voor. De rest is me echt te zweverig.

De volgende dag is de pijn nog steeds weg. Ik word er een beetje zweverig van. Zou het dan toch? Nee, ik heb het te vaak meegemaakt en de pijn kwam altijd weer terug. Ik blijf toch een ongelovige Tinus.

Alz

Alz je moeder je niet meer kent

en denkt dat je haar moeder bent,

alz chaos in haar hoofd is gekomen

en haar verstand heeft meegenomen.

alz ze steeds weer hetzelfde vraagt,

omdat ze door onrust wordt geplaagd,

alz ze moet worden verzorgd als een kind,

terwijl ze dat zelf verschrikkelijk vindt,

alz het moment is gekomen

dat ze niet meer thuis kan wonen,

alz ze er wel en ook niet is,

dan rouw ik, omdat ik haar mis.

Gedichtenserie gebed 5

Geef ons heden ons dagelijks brood

Gedachteloos eet jij je brood

ergens tussen de middag

en de bedrijven door.

Het ligt al op je bord,

heeft geen gebed meer nodig.

Wie denkt er aan de bakker?

Wie maalt er om de molenaar?

Om over de boer maar te zwijgen.

Sluit toch je ogen maar

voor de Schepper

en vouw je handen.

Hij, de oorsprong van alle leven,

liet graan groeien

door zon en regen te geven.

Hij wil dat wij Hem vragen om brood,

als een kind ons afhankelijk weten.

Vraag maar,

 de Vader wil graag geven.

Wat de toekomst brengen moge

In de krant stond laatst een oproep om je favoriete oudejaarslied op te geven, het liefst met motivatie. De bedoeling was om er een top tien van te maken. Deze zou dan in de oudejaarsbijlage geplaatst worden met de verhalen die mensen insturen.

Omdat ik weer eens te laat was met een verhaal insturen, zet ik hem op mijn blog.

Al jaren is 'Wat de toekomst brengen moge' mijn favoriete oudejaarslied. Aan het einde van het jaar, op de drempel van het nieuwe, is het zo goed om te weten dat de weg die we gaan al uitgestippeld is. Wat er ook gebeurt, God is erbij. Als je niet meer hoeft te weten waarom dingen gaan zoals ze gaan, geeft je dat een heleboel rust. Als je het durft om de leiding in je leven uit handen te geven, krijg je moed voor de toekomst.

Afgelopen jaar werd dit lied nog dierbaarder voor mij: Het is februari en ik ben op bezoek bij mijn vader en moeder. Mijn vader vraagt aan mij of ik wel weet wat zijn lievelingslied is. Ik denk het te weten en zeg: 'Ja, Genade zo oneindig groot.' Maar dan blijkt dat mijn vader dat het mooiste opwekkingslied vindt, maar dat 'Wat de toekomst brengen moge' zijn favoriete lied is.

Dan vraag ik aan mijn moeder wat ze een mooi lied vindt. Ze zegt dat ze een heleboel liederen mooi vindt, maar kan er geen bedenken. Dan begint mijn vader te zingen. Mijn moeder zingt mee en ook ik doe een dappere poging, maar wel met een dikke brok in mijn keel.

Wat de toekomst brengen moge,

Mij geleidt des Heeren hand;

moedig sla ik dus de ogen

naar het onbekende land.

Leer mij volgen zonder vragen;

Vader, wat U doet is goed!

Leer mij slechts het heden dragen

met een rustig kalme moed!

Heer, ik wil Uw liefde loven,

al begrijpt mijn ziel U niet.

Zalig hij, die durft geloven,

ook wanneer het oog niet ziet.

Schijnen mij Uw wegen duister,

zie, ik vraag U niet: waarom?

Eenmaal zie ik al Uw luister,

als ik in uw hemel kom!

Laat mij niet mijn lot beslissen:

zo ik mocht, ik durfde niet.

Ach, hoe zou ik mij vergissen,

als U mij de keuze liet!

Wil mij als een kind behand'len,

dat alleen de weg niet vindt:

neem mijn hand in Uwe handen

en geleid mij als een kind.

Waar de weg mij brengen moge,

aan des Vaders trouwe hand

loop ik met gesloten ogen

naar het onbekende land.

Het gesprekje in februari was een eerste aanzet van mijn vader om de liturgie voor zijn begrafenis te regelen. Geweldig dat dit lied zo belangrijk voor hem was. Er zit namelijk zoveel overgave in dit lied. Als je dat kunt aan het eind van je leven, ben je een gezegend mens.

Nu zijn we weer een nieuw jaar ingegaan. Wat zal het me brengen? Het wordt in ieder geval een jaar zonder mijn vader. En een jaar zonder mijn gezellige buurman, want ook hij is bevorderd tot Heerlijkheid. Het wordt een jaar met zegeningen en met zorgen. Want dat lijken wel vaste elementen voor welk jaar dan ook. Maar het wordt zeker een jaar waarin ik met een gerust hart de leiding van mijn leven over kan laten aan God. Wat de toekomst mij dan ook zal brengen.

Gedichtenserie gebed 4

Uw wil geschiede

Verschrikt hoorde Maria de engel aan.*

Angstig vroeg ze: 'Hoe zal dat gaan?'

Nadat ze Gods plan had aangehoord

zei ze: 'Mij geschiede naar uw woord.'

*

Neem mij mee achter Maria aan.

Leer mij Uw weg te willen gaan,

mijn leven voor U neer te leggen

en dan 'Uw wil geschiede' zeggen.

*Lucas 1: 25-38

Mijn tijd in Gods hand

Mijn tijd in Gods hand

Elk uur, elk ogenblik

waarover ik beschik:

een cadeau van Hogerhand.

Vanaf de eerste teug lucht

tot aan de laatste zucht:

opgeslagen in Zijn bestand.

Verrassing

Het leven zit vol verrassingen. Het kan gebeuren dat je zomaar onverwachts iets op je bord krijgt. Soms is dat best wel even slikken. Maar in sommige gevallen geldt ook: Verandering van spijs doet eten.

In het voorjaar kocht ik vijf tomatenplanten bij de supermarkt die al vijf jaar achter elkaar de beste is in groente en fruit. De plantjes waren een euro per stuk. Maar ik had geluk. In drie van de potjes zat nog een tweede plantje. Extra voordelig dus. Twee extra tomatenplantjes en één onbekend plantje. We keken goed naar het blad van de andere plantjes in de winkel en concludeerden dat het een courgette moest zijn.

Nu had ik van iemand gehoord dat een courgette een enorm dankbaar plantje is met een hoeveelheid aan oogst. De persoon die het me vertelde had namelijk het eerste jaar van zijn moestuin-carrière dertien courgetteplantjes gepoot. Nadat de buurt uit gelachen was, waren ze wel blij met de courgettes die hij uitdeelde.

Eerst leek mijn plantje het niet echt goed te doen. Maar ik had hem dan ook in de kas gezet, bij de tomatenplantjes. Mijn dochter las op internet dat hij in de volle grond moest en dat hij aan één vierkante meter genoeg had. In de tuin had ik net een geschikt hoekje bij de boontjes. En daar groeide hij als kool.

De tomatenoogst viel tegen dit jaar. Het werden enorm woeste planten met weinig oogst. Ik kon bijna mijn kas niet meer in om de weinige tomaten die er aan zaten te oogsten. De planten staken alle energie in het groeien en daar had ik natuurlijk wat aan moeten doen. Volgend jaar beter. Al mijn hoop was nu gevestigd op de courgettes die ik zou oogsten.

De eerste verrassing was dat onze plant niet aan één vierkante meter genoeg had. Hij begon niet alleen in de hoogte te groeien maar ook in de breedte. Hij kreeg enorme tentakels en die kropen de hele tuin door. En niet alleen door de tuin, hij groeide ook over het muurtje de stoep en de straat op. Wat was dit?

Toen kwamen er vruchten aan. Gele vruchten! Op internet lazen we dat er ook gele courgettes bestaan. Maar ook dat een courgette niet woekert. Hadden we ons vergist? Ja, dat hadden we.

In plaats van een courgette hadden we een pompoen in onze tuin. En wat voor één. De pompoenen bleven maar groeien en groeien. Uiteindelijk oogstten we vijf reuze pompoenen. Het is nog een heel gedoe om die dingen te 'slachten' maar dan heb je ook wat. Mijn man maakte heerlijke soep. Mijn dochter bakte lekkere cake en koek. Toen was er nog genoeg over om ook nog verrukkelijk ijs te maken.

Het oogstseizoen is weer voorbij. De moestuin wordt eerdaags toegedekt met een laag mest. Ze mag de hele winter uitrusten en bijkomen voor het volgende seizoen. Wie weet wat voor verrassingen ze dan weer voor ons in petto heeft.