Gedichtenserie gebed 4

Uw wil geschiede

Verschrikt hoorde Maria de engel aan.*

Angstig vroeg ze: 'Hoe zal dat gaan?'

Nadat ze Gods plan had aangehoord

zei ze: 'Mij geschiede naar uw woord.'

*

Neem mij mee achter Maria aan.

Leer mij Uw weg te willen gaan,

mijn leven voor U neer te leggen

en dan 'Uw wil geschiede' zeggen.

*Lucas 1: 25-38

Mijn tijd in Gods hand

Mijn tijd in Gods hand

Elk uur, elk ogenblik

waarover ik beschik:

een cadeau van Hogerhand.

Vanaf de eerste teug lucht

tot aan de laatste zucht:

opgeslagen in Zijn bestand.

Verrassing

Het leven zit vol verrassingen. Het kan gebeuren dat je zomaar onverwachts iets op je bord krijgt. Soms is dat best wel even slikken. Maar in sommige gevallen geldt ook: Verandering van spijs doet eten.

In het voorjaar kocht ik vijf tomatenplanten bij de supermarkt die al vijf jaar achter elkaar de beste is in groente en fruit. De plantjes waren een euro per stuk. Maar ik had geluk. In drie van de potjes zat nog een tweede plantje. Extra voordelig dus. Twee extra tomatenplantjes en één onbekend plantje. We keken goed naar het blad van de andere plantjes in de winkel en concludeerden dat het een courgette moest zijn.

Nu had ik van iemand gehoord dat een courgette een enorm dankbaar plantje is met een hoeveelheid aan oogst. De persoon die het me vertelde had namelijk het eerste jaar van zijn moestuin-carrière dertien courgetteplantjes gepoot. Nadat de buurt uit gelachen was, waren ze wel blij met de courgettes die hij uitdeelde.

Eerst leek mijn plantje het niet echt goed te doen. Maar ik had hem dan ook in de kas gezet, bij de tomatenplantjes. Mijn dochter las op internet dat hij in de volle grond moest en dat hij aan één vierkante meter genoeg had. In de tuin had ik net een geschikt hoekje bij de boontjes. En daar groeide hij als kool.

De tomatenoogst viel tegen dit jaar. Het werden enorm woeste planten met weinig oogst. Ik kon bijna mijn kas niet meer in om de weinige tomaten die er aan zaten te oogsten. De planten staken alle energie in het groeien en daar had ik natuurlijk wat aan moeten doen. Volgend jaar beter. Al mijn hoop was nu gevestigd op de courgettes die ik zou oogsten.

De eerste verrassing was dat onze plant niet aan één vierkante meter genoeg had. Hij begon niet alleen in de hoogte te groeien maar ook in de breedte. Hij kreeg enorme tentakels en die kropen de hele tuin door. En niet alleen door de tuin, hij groeide ook over het muurtje de stoep en de straat op. Wat was dit?

Toen kwamen er vruchten aan. Gele vruchten! Op internet lazen we dat er ook gele courgettes bestaan. Maar ook dat een courgette niet woekert. Hadden we ons vergist? Ja, dat hadden we.

In plaats van een courgette hadden we een pompoen in onze tuin. En wat voor één. De pompoenen bleven maar groeien en groeien. Uiteindelijk oogstten we vijf reuze pompoenen. Het is nog een heel gedoe om die dingen te 'slachten' maar dan heb je ook wat. Mijn man maakte heerlijke soep. Mijn dochter bakte lekkere cake en koek. Toen was er nog genoeg over om ook nog verrukkelijk ijs te maken.

Het oogstseizoen is weer voorbij. De moestuin wordt eerdaags toegedekt met een laag mest. Ze mag de hele winter uitrusten en bijkomen voor het volgende seizoen. Wie weet wat voor verrassingen ze dan weer voor ons in petto heeft.

Kilo's

Het moet er weer eens van komen: Op zijn minst vijf kilo eraf. Zucht...

Ik heb geen zin om me bezig te houden met welk dieet dan ook. Maar mijn rug en been gaan steeds vervelender zeuren dat ik dat toch maar moet doen. En dat verandert de zaak.

Dus maak ik weer eens een studie van de verschillende diëten. Ik pik van elk dieet iets mee wat me aanspreekt. Het ene dieet vertelt dat je niet moet minderen, maar juist moet blijven eten. Dat klinkt me als muziek in de oren. Maar als het dan gaat voorschrijven wat ik de hele week allemaal moet eten, haak ik af. Ik neem alleen over dat ik het toetje niet direct na de maaltijd neem, maar om negen uur 's avonds.

Een dieetgoeroe vindt dat ik het gedrag van mijn slanke vriendinnen moet kopiëren. Zoveel slanke vriendinnen heb ik niet. De slanke mensen die ik ken, zijn slank geworden na een streng dieet. En eigenlijk had ik mezelf beloofd om nooit meer aan zo'n dieet te beginnen. Dus ik begin me dan ook alweer ernstig af te vragen waar ik mee bezig ben. Nee, naar slanke vriendinnen kijken is geen goed plan.

Een andere tip die ik kreeg heeft meer effect. Tenminste, dat denk ik. Ik ben er nog niet helemaal uit. Via Facebook stuitte ik op één of ander dieetplan. Nu krijg ik dus via de mail allerlei vragen en tips. Dit natuurlijk allemaal zodat ik uiteindelijk mee ga doen en betaal voor een cursus om slank te worden en te blijven. Ik ben er bijna toe in staat. Want het zijn tot nu toe best goeie vragen en tips. Stel jezelf maar eens de vraag waarom je eigenlijk eet! Ik moet toegeven dat het lang niet altijd is omdat ik trek heb. Best verrassend om daarover na te denken.

En dan de tip over water drinken. Natuurlijk weet ik wel dat ik water moet drinken. Op zijn minst anderhalve liter en liever nog meer. Maar ik kwam er niet toe. Zeker niet als het weer kouder wordt. Een heel eenvoudige tip bracht daar verandering in. 'Drink het water uit een flesje in plaats van uit een glas.' Zo eenvoudig kan het echt zijn. Het flesje water binnen handbereik is zomaar weer leeg en zonder moeite drink ik minstens twee liter water op een dag.

Het zijn allemaal goeie tips en echte eyeopeners. Maar het bezig zijn met diëten bepaalt me er ook weer bij dat het niks voor mij is. Ik snabbel inderdaad overal wat van mee. Ik ben niet echt een diëten-mens. De kilo's die er na het dieet op zitten, zijn meestal het dubbele van wat eraf ging. Er moet iets anders gebeuren.

De oplossing is heel simpel. Verandering van eetgewoonten. Heel kritisch kijken naar wat ik allemaal eet. De slechte dingen veranderen in goede dingen. Heel simpel. Een cherrytomaat in plaats van een snoepje. Mijn tussendoortjes bak ik tegenwoordig zelf, uiteraard van allemaal gezonden producten. Mijn dochter, die mijn baksel proefde, dacht dat ze vogelvoer zat te eten. Nou, dat klopt wel zo ongeveer. Ik gebruik heel veel zaden en noten.

Ik zit nog in de beginfase. Een gewoonte afleren en een andere gewoonte weer aanleren kost tijd, heb ik begrepen. De tijd zal het leren of ik er inderdaad vijf kilo van af zal vallen. Maar alleen al doordat ik het besluit genomen heb om toch niet te gaan lijnen, voel ik me kilo's lichter.

Mist

Mist

Vaag zie ik contouren van bomen

wazig in de wereld staan. 

Voor ik het wist, was er dikke mist.

Flarden in mijn hoofd komen

maar zullen ook wel weer gaan.

Gedichtenserie gebed 3

Uw koninkrijk kome

Here God, het is mijn bede

dat Uw rijk van liefd' en vrede

nu al in mij zichtbaar wordt.

Here God, wilt U dat geven.

Wilt U in en door mij leven,

want zelf schiet ik aldoor tekort.

*

Heer, haat, geweld en zinloosheid

lijken de heersers van deze tijd.

Werk met Uw Geest in elk mensenkind.

Geef, in deze wereld van wanhoop,

vruchten van liefde, geloof en hoop,

zodat Uw vrederijk nu al begint.

Erfenis

Mijn vader en ik maakten altijd grapjes over de erfenis. Als mijn vader weer eens een grote uitgave had gedaan zei ik tegen hem: 'Niet teveel uitgeven hoor, er moet nog wel wat voor ons overblijven.'

Vaak gingen mijn ouders koffiedrinken of een ijsje eten bij hun favoriete restaurant in Dronten. 'We zijn ook weer bij 'Roggebothsluisje' geweest,' zei mijn vader dan tegen ons. Mijn zussen en ik zeiden tegen elkaar: 'Er komt niks terecht van die erfenis van ons, we moeten hem maar onder curatele zetten.'

Het was natuurlijk allemaal gein. Wij vonden het geweldig dat onze ouders zo genoten van het goede van het leven.

Vorig jaar werd mijn vader ziek. Grapjes over de erfenis waren opeens niet zo grappig meer. Maar toen gebeurde er toch weer iets waar we vreselijke lol om hadden:

Het is 9 april. Mijn vader is net de zondag ervoor opgenomen in het ziekenhuis. Mijn moeder zal de dag erop gaan verhuizen.* Omdat mijn moeder niet alleen kan zijn, blijven we om beurten bij haar. Die avond is het mijn beurt.

Mijn moeder wandelt onrustig heen en weer. Niks bijzonders, dat hoort gewoon bij het ziektebeeld. Ik ben een inktvis aan het haken en heb net weer een tentakel af. Dan komt mijn moeder uit de slaapkamer met een blauw emmertje. De emmer die mijn vader 's nachts gebruikt als hij niet snel genoeg naar de wc kan komen. 'Hier, die mag jij wel hebben,' zegt mijn moeder. Ik zie daar de humor wel van in en sms naar mijn zussen: 'Yes, ik heb de erfenis al, de plasemmer van papa!'

De volgende dag gaat mijn zus 's middags naar het ziekenhuis en ik 's avonds. We besluiten om mijn vader te plagen. Mijn zus vertelt dat ik iets gekregen heb, maar vertelt nog niet wat. Als ik 's avonds de zaal opkom, is het eerste wat hij vraagt: 'Nou, wat heb je gekregen?' Als ik hem vertelt dat ik zijn plasemmer gekregen heb, schiet hij ook in de lach. We hebben dezelfde humor, dus ik had niet anders verwacht. 'Maar,' zei hij, 'ik kan je natuurlijk niet voortrekken, dus ik zal dan nog twee van zulke emmertjes moeten kopen voor je zussen.'

Wat hebben we daarna vaak lol gehad om het emmertje. En om andere dingen die het lachen waard waren. Nadat hij uit het ziekenhuis werd ontslagen, kregen we nog drie geweldig mooie maanden samen. Maanden met een lach en een traan. Daarna moesten we afscheid nemen. In de zekerheid dat hem een erfenis in de hemel wachtte, is hij rustig ingeslapen.

De dag erop keek mijn zus in de agenda van mijn vader om eventuele afspraken af te zeggen. Achterin vond ze een briefje met een Bijbeltekst** erop. 'Hè, wat is dat,' vroeg ze aan ons. Ik zag wat het was en schoot in de lach. Deze tekst had ik aangehaald toen we weer eens een 'discussie' hadden over de erfenis. Hij vond dat heel grappig en blijkbaar had hij het overgeschreven en bewaard in zijn agenda: 'Niet de kinderen moeten voor de ouders sparen, maar de ouders voor de kinderen.'

Na de begrafenis moesten we zijn appartement ontruimen. Ik hoorde mijn zussen geheimzinnig rommelen in de badkamer. Al giebelend kwamen ze tevoorschijn. Ze hadden het emmertje provisorisch in een handdoek gepakt en bovenaan vastgeplakt met plakband. Daarna volgde de officiële overhandiging.

Het emmertje staat nu bij mij in de tuin. Met een plantje erin, omdat mijn vader zo van plantjes hield. Maar nog mooier dan het emmertje vind ik de eigenschappen die ik van hem heb geërfd. Zijn liefde voor de tuin en de vogeltjes, zijn gevoel voor humor en ja, ook zijn eigenwijsheid. Die laatste erfenis neem ik dan maar op de koop toe.

* http://tinuzplotzeling.blogspot.nl/2014/06/verhuizen.html

** 2 Kor 12:14