Op reis

We pakken onze koffers in

met vruchten van de Geest

en reizen naar een nieuw begin,

wie we ook zijn geweest.

Soms zit het mee, soms valt het tegen,

soms loopt het niet zoals verwacht,

soms moeten wij langs andere wegen

dan die we zelf hadden bedacht.

Wij zijn op reis, maar niet alleen,

al zijn we ver van huis,

de Heer gaat mee, Hij weet waarheen,

Hij brengt ons veilig Thuis.

Natuurlijk

De natuur is prachtig! Vooral in het voorjaar. De dood lijkende bomen worden weer frisgroen en daarin zingen de vogels hun mooiste lied. Daarna bouwen ze hun kunstige nesten en beginnen aan hun gezinnetje. Vogelbescherming Nederland laat ons via internet weer meekijken in een dertiental nesten.* Natuurlijk gaat het niet altijd goed.

Het nestje merels wordt opgegeten door een kat. Ook bij de slechtvalk gaat het mis. Een gevecht om de broedplaats heeft tot gevolg dat de moedervalk verdwijnt en de eieren te lang onbebroed blijven. 

De ooievaar dood haar zwakste jong en eet het op. Dit om de andere drie meer kans te geven. Dieren met een gebrek worden zonder pardon gedood of aan hun lot overgelaten. Het is de wet van de natuur, ook al lijkt het wreed!

Bij onze buren ontspringen twee kuikens de dans. Ze zijn tot bloedens toe gepikt. We begrijpen opeens waar het spreekwoord 'de pik op iemand hebben' vandaan komt. De buurvrouw doet aan uit-nest-plaatsing, maar ze kunnen vanwege een allergie bij één van de kinderen niet bij haar in huis. Ze heeft zomaar het vermoeden dat ze bij ons wel welkom zijn. Natuurlijk zijn ze dat!

De kraamkamer wordt in gereedheid gebracht. Een plastic bak met warmtelamp erboven doet dienst als couveuse. Het is even wennen maar dan hebben ze het prima naar de zin. Twee kleine wollige wiebeltjes.

Net als ik op de computer de krant zit te lezen, krijg ik één van de kuikens in de handen geduwd door mijn dochter. Zij zit zelf met de andere te knuffelen. Ik was net begonnen aan het artikel 'pastorale groene schroom.' Met in één hand een kuiken en een andere hand die om beurten aait en scrolt, lees ik verder. De schrijver van het artikel meent dat we meer dominees nodig hebben met een hart voor de schepping, zodat zij verbinding kunnen leggen met het hart van ons geloof. En de dominees moeten geregeld in de natuur lopen, zodat ze onze verwondering over de Schepper kunnen voeden. Mijn eerste reactie is: 'Wat een onzin!'

Waarom moet een dominee dat doen? Dominees moeten al zoveel. Ze zijn naast predikant ook al vaak psychiater of maatschappelijk werker. Moeten ze nu ook nog bioloog worden? Ik heb altijd geleerd dat er twee manieren zijn om God te leren kennen: Door zijn Woord en in de schepping. Een dominee is opgeleid om het Woord uit te leggen en heeft misschien wel helemaal geen verstand van de natuur. En dat hoeft ook niet. Als we zelf regelmatig in de natuur lopen zien we dat er geen groter Schepper is dan God. Niemand kan elk voorjaar weer alles tot leven wekken. Niemand kan het laten regenen, niemand kan de zon laten schijnen.

Als ik er nog verder over nadenk vind ik dat artikel toch zo gek nog niet. Met een kleine aanpassing zou het bij mij wel aanslaan. Ik stel me dan een dappere dominee voor die 's middags niet de preekstoel opgaat maar de mensen oproept om mee te gaan de natuur in. Om samen te genieten van – en elkaar te wijzen op – de wonderen in de natuur. In de schepping zien we ook jammer genoeg elke keer weer de gebrokenheid, die samen met de zonde in de wereld kwam. Ook daaruit valt heel wat te leren.

De dappere dominee zou natuurlijk boze brieven krijgen. Alleen dat weerhoudt hem er misschien wel van om het eens te proberen. Over groene schroom gesproken! En toch... God geeft ons twee manieren om Hem te leren kennen. Natuurlijk doet een dominee zijn best om een goede, aansprekende preek te maken. Toch blijft voor mij de schepping, met al haar pracht en ook al haar gebrokenheid, de beste preek.

* www.beleefdelente.nl

Amai

Foj toch! Mijn dochter kwam dit weekend haar nieuwe vriend voorstellen. Een Belg die er de voorkeur aan geeft Vlaming genoemd te worden. Amai!

'Ben je al zenuwachtig?' vroeg mijn dochter vorige week. Ik niet! Dit heb ik al te vaak meegemaakt om me daar nog druk om te maken. Mijn dochters hebben namelijk mijn voorbeeld, om 'de eerste, de beste' te nemen, niet nagevolgd. Waarschijnlijk omdat ze de eerste keer niet de beste hadden. Het gevolg is wel dat we al heel wat jongemannen over de vloer gehad hebben. Voor kennismaken draai ik mijn hand niet meer om. De mooiste kennismaking tot nu toe vond ik met een knul die op mijn verjaardag plotseling kwam binnenvallen. Daar stond hij midden in een kamer vol mensen, petje op, stoere blik in z'n ogen. Hij gaf mij een hand en zei: 'Bent u de moeder van Marijke?' Nu hebben we geen van onze dochters Marijke genoemd dus ik vertelde hem hoe ze wel heette. Hij kleurde rood tot onder zijn pet en ik was blauw van het lachen. Mijn zwager zei: 'Die knul z'n pet zit te strak, daarom weet hij de naam niet meer.' De verkering heeft niet lang geduurd. Amai!

Kennismaken valt me dus niet zwaar. Een heel ander verhaal wordt het als ze weer weggaan. 'Partir, c’est mourir un peu,' zeggen de Fransen. 'Afscheid is een beetje sterven!' Elke keer als er weer een verkering uitraakte, was ik er een poos rouwig om. Mijn man had er minder last van. Toen op zaterdagmiddag één van de jongemannen afscheid kwam nemen, net toen hij het vlees voor zondag stond te braden, zei hij: 'Dus als ik het goed begrijp hebben we morgen een stuk vlees over?' Amai!

En nu kwam er dus weer één zijn opwachting maken. Geheel in de stijl die bij mijn dochter past. Ze houdt namelijk van sprookjes en droomt héél haar leven al van de prins op het witte paard. Dus het leek niet meer dan toepasselijk dat ze samen in een witte sportwagen aankwamen. Moderne paardenkrachten. Het moment van aankomst heb ik helemaal gemist. Ik had ze nog lang niet verwacht, dus stond ik, met een gebloemde schort voor geknoopt, een maggiplant te kortwieken. Ik wilde het struikgewas net op de composthoop gooien, toen ik ze tegenkwam bij de achterdeur. De eerste indruk is toch maar de beste! Amai!

Maar ik kon al een potje bij hem breken. De avond ervoor zagen mijn man en ik op televisie dat een groep Belgische touwtjesspringers 'Holland's got talent' wonnen. Dit wilde ik even delen met mijn dochter, dus sms'te ik haar. Zij voerde net een verhitte discussie met haar vriend over Nederlanders en Belgen en was teruggegaan tot het jaar 1830, toen de Belgen onafhankelijk werden. Mijn sms'je bracht haar weer terug naar 2012: Belgen winnen het van de Nederlanders. Haar vriend heeft haar de rest van de avond uitgelachen en ik werd vriendelijk bedankt voor de inbreng in de discussie. Amai!

Het werd een gezellig weekend. Met zijn rustige manier van doen en zijn gezellige taaltje is de Vlaming vlot door de keuring gekomen. Hij is lief voor mijn dochter en dat is ook niet geheel onbelangrijk! Toen mijn dochter koude handen had, nam hij haar 'pollekes' in zijn handen om ze te warmen. Kijk, behalve dan dat ik moest lachen om 'de pollekes' zag ik ook het lieve gebaar. En 'amai' is gewoon mijn stopwoord 'foj toch,' maar dan in het Vlaams. Dus het gaat wel goed komen met den Vlaming. Als hij nu maar blijft...

Ik stond erbij en ik keek er naar

'Laat oma maar eens horen wat je kunt,' zei mijn dochter tegen haar zoontje. We zijn in Leuven, in België. Het is donderdag, een dag voor de operatie van mijn dochter. We zijn in het ziekenhuis en mijn kleinzoon moet zijn kunsten vertonen. Mijn dochter begint te zingen: 'Ik zag twee beren broodje smeren.' Als ze bij 'hihihi, hahaha, ik stond erbij en ik keek er naar' is, begint mijn kleinzoon mee te doen: 'hihihi, hahaha, hihhihi, hahaha.' Het is heel vermakelijk en ik vind het knap voor een kind van 10 maanden. Nu heb ik natuurlijk wel de knapste kleinzoon van de hele wereld.

Ik stond erbij en ik keek er naar! We wisten al vanaf de geboorte van mijn kleinzoon, dat er een operatie aan zat te komen en nu is het zover. Er zal een stent worden geplaatst om zo de vernauwing in de aorta te verhelpen. Als je kind geopereerd moet worden, sta je er als moeder machteloos bij. Het is een goede oefening om te leren om je leven en dat van je kinderen uit handen te geven. Om je te realiseren dat achter alles wat je gepland hebt een groter Plan zit. Maar dat valt niet mee! Ook al is je kind al 27 jaar, je moederinstinct werkt opeens weer volop. Je wilt het niet overgeven, je wilt er zelf voor zorgen dat alles weer goed komt. Het liefst zou je zelf in dat bed liggen en de operatie van je dochter overnemen. Maar dat kun je niet en dus sta je erbij en kijk je vanaf de zijlijn mee of alles goed gaat.

De dag van de operatie is aangebroken. Mijn kleinzoon heeft, in de hotelkamer, een spiegel ontdekt. Dat is leuk! Iemand die precies doet wat hij ook doet. Hij is er even heel zoet mee en de schoonmaakster zal er daarna ook even zoet mee zijn.

Als ik in de spiegel kijk, zie ik een bange vrouw. Ze probeert rust te vinden, maar het lukt niet. De weegschaal slaat door naar angst. Ze probeert te zeggen: 'Laat het maar gebeuren zoals het in uw Plan bedacht is,' maar eigenlijk wil ze veel liever dat haar plannen doorgaan. In haar hoofd spookt een Bijbeltekst rond: 'Mijn plannen zijn niet jouw plannen.'* Ze weet het wel en ze weet ook wel dat het grote Plan altijd beter is, maar toch....

Mijn kleinzoon vermaakt zich nog steeds voor de spiegel en zingt alweer 'hihihi, hahaha,' en ik vul in gedachten aan: 'ik stond erbij en ik keek er naar.'

Ook de arts stond erbij, keek er naar en besloot dat een stent plaatsen te gevaarlijk was. Er was niet alleen een vernauwing, er miste ook een stukje aorta.

Een grote teleurstelling! Nu moet overgegaan worden op plan B: een omleiding maken. Weer opnieuw de ziekenhuismolen in en afwachten wat er allemaal gebeuren gaat.

Ik stond erbij en ik keek er naar. En een heel scala aan emoties trok en trekt nog steeds aan mij voorbij. Verdriet, omdat het niet gelukt is. Opluchting, toen mijn dochter weer terug was op zaal. Trots, als ik zie hoe dapper zij en mijn schoonzoon zijn. Angst, als ik denk aan plan B. Teleurstelling, omdat mijn plannen niet zijn plannen zijn. Maar Hij staat erbij, kijkt er naar en werkt zijn Plan uit. En zijn Plan zal goed zijn. Ik hoop dat ik dat vertrouwen zal kunnen vasthouden de komende tijd.

*Jes. 55:8

Jericho

Hoef ik alleen maar achter U aan, 
niet één dag maar zeven en dan 
nog een keer zeven, heel mijn leven, 
alleen maar rustig U vóór laten gaan? 

Maar hoe zit dat met marcheren 
en mijn vijanden mores leren? 
De duivel, de wereld, mijn eigen vlees
en vooral die laatste nog het meest! 

                     * 

Het is mijn strijd om, alle dagen, 
Uw merk- en veldteken te dragen, 
U te volgen op uw pad. 

Vertrouwend op U, alle uren 
rustig volgend, dan vallen muren, 
stort ineen mijn oude stad. 

                     * 

Op Fundament, gespijkerd op hout, 
kan ik opnieuw worden opgebouwd.

Bouwen

Er wordt gebouwd aan ons huis. We hebben al een prachtig huis. Het enige nadeel is dat we een hele donkere woonkamer hebben. Dus nu wordt er nog een kamer gebouwd aan de zonkant. Nu het kabinet gevallen is, kan ik het zo overnemen. Wie altijd al minister van 't een of 't ander wilde worden en wie daarbij ook graag in het zonnetje zit, kan zich bij mij melden. Als mijn tweede kamer klaar is, zal ik een selectie maken.

Er wordt dus gebouwd aan ons huis. De bouw is uitbesteed aan een bouwbedrijf. Vorige week vrijdag zijn ze begonnen met graven, deze week werd de fundering gelegd. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet kon wachten tot ze begonnen, maar nu ze begonnen zijn, wou ik dat het al af was. En verder merk ik bij mezelf dat ik het ook slecht uit handen kan geven. Vanaf het begin maak ik me al overal zorgen om. Zullen ze de riolering niet kapot stoten met die graafmachine? Gaat het wel goed komen met de fundering? Hebben ze wel de goeie kozijnen besteld?
Allemaal onbenullige vragen. Nergens voor nodig. Ik moet gewoon wat meer vertrouwen hebben in de bouwers, dat is alles!

Nu ik zo nadenk over bouwen, zie ik wel overeenkomsten met mijn leven. Elke dag is een steen. Gewone alledaagse stenen voor de gewone dagen. Gevelstenen voor bijzondere dagen. Gouden stenen voor de mooiste en zwarte stenen voor de moeilijkste dagen. En net als bij de bouw van onze tweede kamer heb ik soms helemaal geen vertrouwen in de Bouwer. Ik ben aangenomen werk, maar het zit in me dat ik de dingen slecht uit handen kan geven.

Dat zou ik met een gerust hart kunnen doen, want de Bouwer is tegelijk de Architect. Hij weet precies hoe het moet. Hij heeft het allemaal zelf bedacht. Hij metselt de stenen aan elkaar met specie van liefde en trouw. En dan kunnen zelfs de zwarte nog een gouden randje krijgen. Ik denk zelfs dat ik door de zwarte het meest gevormd ben. En hoe wankel ik soms ook ben, mijn Fundament * zorgt ervoor dat ik niet instort.

Er wordt gebouwd aan ons huis. De riolering is nog heel. Het fundament is gelegd. Ik krijg al vertrouwen in de bouwers en zal me niet meer onnodig zorgen maken. Ook niet voor het verdere verloop van mijn leven. Want ook dat is in goede handen, die me zullen dragen als er weer zwarte stenen gebouwd worden.
Maar kan ik bij de bouw van mijn tweede kamer niet wachten tot het klaar is, de bouw van mijn leven mag nog wel een tijdje duren. Maar ook dat laat ik maar over aan de Architect. Als ik Hem maar laat bouwen, zal ik uiteindelijk het bouwwerk worden zoals Hij het bedoeld heeft.


* 2 Korintiers 1: 21

Kunstwerk

De brokstukken van mijn leven,
ook alle spijt en al het zwart,
als kunstwerk aaneen geweven,
opgehangen in mijn hart.
Niet vergeten, wel vergeven.
En onderaan heeft God geschreven:

'Ik heb je altijd al gekend,
Ik houd van jou zoals je bent!'