Afscheid

Afscheid Ι  (december 2013)

Vasthouden

Hoe neem ik ooit afscheid?

Hoe kan ik je weg laten drijven

naar de overkant,

naar het beloofde land,

als alles in mij schreit

dat je bij me moet blijven.

Afscheid ΙΙ (april 2014)

Loslaten

Ga nu maar, het is goed,

let niet op mijn geween.

Je bent zo moegestreden.

Je hebt genoeg geleden.

Ga over lijden heen

een mooie toekomst tegemoet.

Afscheid III (juli 2014)

Tot ziens

Het gaat nu snel, het afscheid nadert.
Alles voor de allerlaatste keer.
Dan is het voorbij.
Alles huilt in mij.
Tot ziens. Dag allerliefste vader,
in de hemel zien wij elkaar weer. 

Papa is niet dood.

Papa is niet dood.

De Goede Herder riep alleen maar één van Zijn schaapjes thuis.

“Kom, het is je tijd.

Kom maar gauw naar huis.”

Papa is niet dood, hij leeft voor eeuwig verder!

geboren 14-08-1931                                    overleden 10-07-2014

Verhuizen

Wat neem je mee als je gaat verhuizen? Die vraag speelt me al een tijdje door het hoofd. Niet dat ik ga verhuizen hoor. Gelukkig niet. Ik hoop dat we nog heel lang in ons mooie huisje kunnen blijven wonen. De onderliggende vraag is dan ook: Wat is nou echt belangrijk voor mij?

Mijn dochter is onlangs een paar keer verhuisd. De eerste keer naar Nigeria. Ze ging erna toe met vijfendertig dozen aan huisraad. Leuk detail was dat in twee van die dozen fleece-dekens zaten. In Nigeria... Daar hebben we smakelijk om gelachen. Maar ze gebruikte de dekens om de meubels te beschermen tegen krassen van hondenpoten. Dan is het weer zo gek nog niet.

Daarna verhuisde ze weer terug en had ze het aantal dozen teruggebracht tot achtentwintig. Het zal wel niet de laatste verhuizing zijn. En waarschijnlijk hoe vaker ze verhuisd, hoe minder dozen ze meeneemt.

Mijn moeder is pas ook verhuisd. Een trieste verhuizing. Omdat mijn ouders niet meer in staat zijn om voor elkaar te zorgen, moest mijn moeder opgenomen worden in een verzorgingstehuis. We hebben geprobeerd om mijn moeder zo goed mogelijk voor te bereiden op haar verhuizing. Toen de dag aanbrak vertelde ik haar nog een keer dat ze ging verhuizen en vroeg haar wat ze mee wilde nemen. Ze pakte een foto van haar ouders, haar poëziealbum, haar breiwerkje en een hond die, als je in zijn poot knijpt, gaat dansen en 'Merry Christmas' zingt.

Die verhuizingen brengen mij dus naar de vraag wat ik mee zal nemen als ik eens ga verhuizen. Het doet me nadenken over het feit dat je veel meer spullen hebt dan nodig is. Dat je ook spullen hebt waarvan je niet eens meer wist dát je ze had. En dan kom ik dus op de vraag van het begin. Wat is nou echt belangrijk voor mij?

Als ik erover nadenk wat mijn moeder koos om mee te nemen, zie ik daar iets moois in. Want wat neemt ze nou eigenlijk mee: Mooie herinneringen, iets om verveling tegen te gaan en iets waar ze vrolijk van wordt. Het zou zomaar mijn keus geweest kunnen zijn.

Mijn vader staat ook voor een verhuizing. Zo noemde de dominee zijn situatie. Hij zal binnenkort – naar de mens gesproken – zijn aardse lichaam verlaten en zijn intrek nemen in de Hemel. Hij hoeft niets in te pakken. Alles wat belangrijk is, gaat vanzelf mee: De wetenschap dat hij een kind van God is. Dat is wat overblijft als al het ander wegvalt. Dat geeft hem kracht om alles wat komen gaat rustig onder ogen te zien.

En dan is het de rustgevende wetenschap van mijn vader die mij doet beseffen wat echt belangrijk is. Wat wil ik die graag meeverhuizen. Van de ene dag in de andere. Elke dag weer inpakken in mijn verhuisdoos. Naast alles wat er verder voor die dag in zit.

Wij hebben een mooi huisje. Alles is al gelijkvloers. Ik hoop dat ik voor de rest van mijn leven in dat huisje kan blijven wonen. Ik hoop dat ik nog maar één keer hoef te verhuizen. En ik hoop dat ik elke dag weer de juiste dingen inpak voor dié verhuizing.

http://www.biblija.net/biblija.cgi?m=Matte%FCs+6%3A19-21&id18=1&l=nl&set=10

Gedichtenserie Gebed 1

Onze Vader, Die in de hemelen zijt

Onze Vader, Die in de hemelen zijt,

soms ben ik de weg even helemaal kwijt.

Dan mag ik bij U schuilen.

Dan kan ik bij U huilen.

Dank U dat U mijn Vader bent

en dat U mij bij name kent.

Ochtendgloren

Het lukt me maar niet om naar de vogels te luisteren,

al weet ik heus wel wat ze me in willen fluisteren,

maar ik ben al weer druk met de dag van morgen,

mijn hoofd barst bijna uit elkaar van zorgen.

Er beginnen steeds meer vogeltjes te fluiten,

langzaamaan wordt het steeds lichter buiten,

Dan vertel ik al mijn zorgen aan de Goede Herder,

gerustgesteld slaap ik nog even verder.

Nest

Afgelopen najaar, op een avond, vloog het me opeens aan: Het lege-nest-syndroom! Niet dat ons nest al leeg is, er woont nog één dochter thuis. Maar ik zat die bewuste avond helemaal alleen thuis. Een beetje paniekerig bedacht ik dat dit op den duur wel eens veel vaker voor zou komen. En ja, wat doe je dan, zo'n hele avond?

De televisie kan me niet bekoren. Er zijn maar een paar programma's waar ik naar kijk. De meeste avonden vind ik niks het bekijken waard. Een boek lezen vind ik leuk, maar na 10 pagina's beginnen mijn ogen te steken. Dan kan ik nog een sudoku gaan doen, maar na een half uur dansen de cijfers door het puzzelboekje. Om het toekomstige syndroom te bestrijden moet ik nog wel iets meer bedenken om mezelf bezig te houden. Maar wat?

Opeens wist ik het: Ik ga haken. Er zijn zoveel mooie patronen, zoveel mooie steken die ik nog eens uit wil proberen, daar kan ik me wel mee vermaken. Toen ik dat eenmaal bedacht had, kon ik niet wachten tot het nest leeg was. Ik begon meteen van restjes wol een das te haken. Daarna nog een. Toen voor de verandering eens een muts. Mijn thuiswonende dochter vond dat net een badmuts, dus het is bij één muts gebleven.

Het haken had me inmiddels te pakken. Wat een heerlijke ontspanning is dat. Ik had al allerlei leuke steken geprobeerd en was nog steeds enthousiast. Dus je kunt wel zeggen dat ik een nieuwe hobby gevonden heb. Maar om nu aldoor dassen te haken, daar had ik toch ook geen zin in.

Net op dat moment kreeg ik van mijn dochter een patroon van een inktvisje. Bedoelt om te haken voor couveusekindjes. Het blijkt dat deze prematuurtjes er rustiger van worden. De hartslag wordt regelmatiger, het zuurstofgehalte in het bloed hoger. En ze trekken minder aan de slangen en de sonde. Dit waarschijnlijk allemaal omdat de tentakels op de navelstreng lijken. Een supergoed initiatief en ik begon ijverig te haken. De eerste inktvisjes zijn de deur uit. Overtuigd van eigen kunnen stuurde ik er drie tegelijk op. Alle drie afgekeurd. De tentakels waren te lang. Maar na deze domper gaf ik het niet op. Ik haak nog steeds. Wil je ook mee haken? Dan volgt hier de website: www.kleine-inktvisjes.eu

Mijn nest is nog niet leeg. Sterker nog – zoals je in een vorig verhaal kon lezen – er kwam nog weer een dochter tijdelijk thuis wonen. Maar mijn paniekaanval zorgde ervoor dat ik nu inktvisjes haak. Baby'tjes die het veilige nest van de baarmoeder te vroeg moeten verlaten, hebben er baat bij.

De draadjes die overblijven na het afhechten gaan naar buiten. Een donatie aan de vogeltjes, zodat ze een mooi nestje kunnen bouwen.

Zo zie je maar weer! Mijn nest is nog niet leeg, maar de angst ervoor heeft al geleid tot twee goede acties. Dan zal het met het lege nest ook wel goed komen.

Love story

Is de bok kippig of de kip bokkig? Dat vraag ik me af sinds ik hoorde over de liefde tussen de dwergbok en de hooibergkip. En omdat sommige love stories te mooi zijn om ze niet te delen, zal ik jullie het verhaal vertellen.

Er was een kip, die steeds ongelukkiger werd bij alle andere kippen en hanen. Ze at en dronk niet meer. Ze had alle verschijnselen van een burn-out. Mijn dochter heeft haar toen uit het kippenhok gehaald, ze dacht dat het beestje het misschien wel te koud had. De kip werd eerst maar eens opgewarmd bij de kachel. Ze zeeg dankbaar neer op haar warme plekje. Toen vertelde ze mijn dochter dat het haar ook allemaal te druk was. Al dat gekakel en gepik. Dat ze veel liever even een plekje apart had om weer bij te komen van haar burn-out.

Mijn dochter zag wel dat de kip ernst was en zette haar bij de koeien onder de hooiberg. Daar, achter die warme koeienlijven, knapte ze weer helemaal op. Het moment brak aan dat ze wel weer terug kon naar het kippenhok. Maar toen gebeurde het.

De kip kreeg nog meer gezelschap. Een bok, die zijn dienst gedaan had, werd apart gezet bij de kip. Het zal zo rond Valentijnsdag geweest zijn. Cupido was in de weer met zijn pijlen. Hij schoot per ongeluk een pijl af richting de hooiberg. Opeens keek de bok met andere ogen naar de kip. Een beetje kippig misschien? De kip zag de bok ook wel zitten. En met een bokkige kip is er is geen houden meer aan. Mijn dochter vertelt ze nog dat het de bedoeling is dat soort soort zoekt. Maar dat bericht komt niet aan op de roze wolk waar ze inmiddels op zitten.

Wat zal dat nog worden? Straks maakt de kip bokkensprongen. Of gaat de bok nog kukelen. De kip zit nu te broeden. De bok houdt de wacht. Af en toe doet hij een dansje voor haar. Om haar even af te leiden van haar taak. Haar burn-out is inmiddels weer helemaal over. Ze is nu de gelukkigste kip van de hele wereld.

Dit is dus een beetje het verhaal van de nozem en de non, maar dan anders. Ik zou nu graag 'en ze leefden nog lang en gelukkig' schrijven maar ik heb er een hard hoofd in. Als de eerste verliefdheid over is en hij eens een bokkenpruik op heeft... Of als zij kakelt als een kip zonder kop...

Maar voorlopig zitten ze nog gezellig samen onder de hooiberg. De bok maakt zelfs al aanstalten om bij de kip in haar hok te gaan wonen. Maar dat gaat de kip te snel. 'Eerst maar eens een jaartje verkering.' zegt ze, 'dan zien we wel verder.' Toch een verstandig kippetje!

Hoe het afloopt? Geen idee! Als je in de buurt van Zwolle, ergens in een wei, een bok ziet met een kip op zijn rug, dan is het nog steeds 'aan'. Maar Cupido krijgt een bijscholingscursus. Hij moet leren om zijn pijlen gerichter af te schieten. Want de liefde, dat is een serieuze zaak.