Gedichtenserie Gebed 1

Onze Vader, Die in de hemelen zijt

Onze Vader, Die in de hemelen zijt,

soms ben ik de weg even helemaal kwijt.

Dan mag ik bij U schuilen.

Dan kan ik bij U huilen.

Dank U dat U mijn Vader bent

en dat U mij bij name kent.

Ochtendgloren

Het lukt me maar niet om naar de vogels te luisteren,

al weet ik heus wel wat ze me in willen fluisteren,

maar ik ben al weer druk met de dag van morgen,

mijn hoofd barst bijna uit elkaar van zorgen.

Er beginnen steeds meer vogeltjes te fluiten,

langzaamaan wordt het steeds lichter buiten,

Dan vertel ik al mijn zorgen aan de Goede Herder,

gerustgesteld slaap ik nog even verder.

Nest

Afgelopen najaar, op een avond, vloog het me opeens aan: Het lege-nest-syndroom! Niet dat ons nest al leeg is, er woont nog één dochter thuis. Maar ik zat die bewuste avond helemaal alleen thuis. Een beetje paniekerig bedacht ik dat dit op den duur wel eens veel vaker voor zou komen. En ja, wat doe je dan, zo'n hele avond?

De televisie kan me niet bekoren. Er zijn maar een paar programma's waar ik naar kijk. De meeste avonden vind ik niks het bekijken waard. Een boek lezen vind ik leuk, maar na 10 pagina's beginnen mijn ogen te steken. Dan kan ik nog een sudoku gaan doen, maar na een half uur dansen de cijfers door het puzzelboekje. Om het toekomstige syndroom te bestrijden moet ik nog wel iets meer bedenken om mezelf bezig te houden. Maar wat?

Opeens wist ik het: Ik ga haken. Er zijn zoveel mooie patronen, zoveel mooie steken die ik nog eens uit wil proberen, daar kan ik me wel mee vermaken. Toen ik dat eenmaal bedacht had, kon ik niet wachten tot het nest leeg was. Ik begon meteen van restjes wol een das te haken. Daarna nog een. Toen voor de verandering eens een muts. Mijn thuiswonende dochter vond dat net een badmuts, dus het is bij één muts gebleven.

Het haken had me inmiddels te pakken. Wat een heerlijke ontspanning is dat. Ik had al allerlei leuke steken geprobeerd en was nog steeds enthousiast. Dus je kunt wel zeggen dat ik een nieuwe hobby gevonden heb. Maar om nu aldoor dassen te haken, daar had ik toch ook geen zin in.

Net op dat moment kreeg ik van mijn dochter een patroon van een inktvisje. Bedoelt om te haken voor couveusekindjes. Het blijkt dat deze prematuurtjes er rustiger van worden. De hartslag wordt regelmatiger, het zuurstofgehalte in het bloed hoger. En ze trekken minder aan de slangen en de sonde. Dit waarschijnlijk allemaal omdat de tentakels op de navelstreng lijken. Een supergoed initiatief en ik begon ijverig te haken. De eerste inktvisjes zijn de deur uit. Overtuigd van eigen kunnen stuurde ik er drie tegelijk op. Alle drie afgekeurd. De tentakels waren te lang. Maar na deze domper gaf ik het niet op. Ik haak nog steeds. Wil je ook mee haken? Dan volgt hier de website: www.kleine-inktvisjes.eu

Mijn nest is nog niet leeg. Sterker nog – zoals je in een vorig verhaal kon lezen – er kwam nog weer een dochter tijdelijk thuis wonen. Maar mijn paniekaanval zorgde ervoor dat ik nu inktvisjes haak. Baby'tjes die het veilige nest van de baarmoeder te vroeg moeten verlaten, hebben er baat bij.

De draadjes die overblijven na het afhechten gaan naar buiten. Een donatie aan de vogeltjes, zodat ze een mooi nestje kunnen bouwen.

Zo zie je maar weer! Mijn nest is nog niet leeg, maar de angst ervoor heeft al geleid tot twee goede acties. Dan zal het met het lege nest ook wel goed komen.

Love story

Is de bok kippig of de kip bokkig? Dat vraag ik me af sinds ik hoorde over de liefde tussen de dwergbok en de hooibergkip. En omdat sommige love stories te mooi zijn om ze niet te delen, zal ik jullie het verhaal vertellen.

Er was een kip, die steeds ongelukkiger werd bij alle andere kippen en hanen. Ze at en dronk niet meer. Ze had alle verschijnselen van een burn-out. Mijn dochter heeft haar toen uit het kippenhok gehaald, ze dacht dat het beestje het misschien wel te koud had. De kip werd eerst maar eens opgewarmd bij de kachel. Ze zeeg dankbaar neer op haar warme plekje. Toen vertelde ze mijn dochter dat het haar ook allemaal te druk was. Al dat gekakel en gepik. Dat ze veel liever even een plekje apart had om weer bij te komen van haar burn-out.

Mijn dochter zag wel dat de kip ernst was en zette haar bij de koeien onder de hooiberg. Daar, achter die warme koeienlijven, knapte ze weer helemaal op. Het moment brak aan dat ze wel weer terug kon naar het kippenhok. Maar toen gebeurde het.

De kip kreeg nog meer gezelschap. Een bok, die zijn dienst gedaan had, werd apart gezet bij de kip. Het zal zo rond Valentijnsdag geweest zijn. Cupido was in de weer met zijn pijlen. Hij schoot per ongeluk een pijl af richting de hooiberg. Opeens keek de bok met andere ogen naar de kip. Een beetje kippig misschien? De kip zag de bok ook wel zitten. En met een bokkige kip is er is geen houden meer aan. Mijn dochter vertelt ze nog dat het de bedoeling is dat soort soort zoekt. Maar dat bericht komt niet aan op de roze wolk waar ze inmiddels op zitten.

Wat zal dat nog worden? Straks maakt de kip bokkensprongen. Of gaat de bok nog kukelen. De kip zit nu te broeden. De bok houdt de wacht. Af en toe doet hij een dansje voor haar. Om haar even af te leiden van haar taak. Haar burn-out is inmiddels weer helemaal over. Ze is nu de gelukkigste kip van de hele wereld.

Dit is dus een beetje het verhaal van de nozem en de non, maar dan anders. Ik zou nu graag 'en ze leefden nog lang en gelukkig' schrijven maar ik heb er een hard hoofd in. Als de eerste verliefdheid over is en hij eens een bokkenpruik op heeft... Of als zij kakelt als een kip zonder kop...

Maar voorlopig zitten ze nog gezellig samen onder de hooiberg. De bok maakt zelfs al aanstalten om bij de kip in haar hok te gaan wonen. Maar dat gaat de kip te snel. 'Eerst maar eens een jaartje verkering.' zegt ze, 'dan zien we wel verder.' Toch een verstandig kippetje!

Hoe het afloopt? Geen idee! Als je in de buurt van Zwolle, ergens in een wei, een bok ziet met een kip op zijn rug, dan is het nog steeds 'aan'. Maar Cupido krijgt een bijscholingscursus. Hij moet leren om zijn pijlen gerichter af te schieten. Want de liefde, dat is een serieuze zaak.

Schoon

In de wintermaanden kreeg mijn huis een grondige schoonmaakbeurt. Voordeel daarvan is dat ik straks geen voorjaarsschoonmaak hoef te houden. Schoonmaken is niet echt mijn ding, maar af en toe moet het toch gebeuren.

Dus begon ik te boenen, soppen, dweilen en poetsen. Ik ruimde kasten op. Ik wist weer waarom ik een hekel had aan de schoonmaak, maar zette toch stug door. In mijn achterhoofd hield ik het visioen van de tuin in het voorjaar en dat ik daar dan straks weer alle tijd voor had.

Toen kreeg ik een vraag van mijn dochter uit Nigeria. Of ze weer even, met man en hond, thuis mocht komen wonen. Even werkloos, tussen twee banen in, even dakloos, tussen twee huizen in. En dan vraag je asiel bij hotel Mama. Natuurlijk zijn ze welkom.

Samen schoonmaken is veel leuker. Mijn dochter begon in de keuken. Levensmiddelen werden gecontroleerd op houdbaarheidsdatum en soort bij soort teruggezet in de kast. Alle schots en scheef door elkaar gerommelde tupperwarebakjes werden weer netjes georganiseerd in de lades gelegd. In de pannenkast kwamen dezelfde soort pannen weer op dezelfde plank.

Zelf ontfermde ik me over de laatjes met bestek en ander soort eet- en kookgerei. Alles is weer schoon en alles ligt of staat weer netjes in 't gareel. Of in de vuilnisbak.

Maar niet alleen mijn huis werd gezuiverd. Mijn dochter zweert namelijk bij zuiveringszout en wat je daar allemaal mee kunt doen. Twee keer had ze mijn shampoo gebruikt, maar ze kreeg er jeuk van op haar hoofd. Dus kocht ze zuiveringszout en mengde dat met water. Dat papje smeerde ze vervolgens op haar hoofd. Daarna spoelde ze het uit met water waarin ze een scheut azijn had gedaan. Geen jeuk meer op mijn hoofd leek mij ook wel wat, dus ik ging het ook proberen. Het werkte en ik was om!

Daarna was het hek van de dam. Want toen bedacht ik dat je misschien ook wel zelf wasmiddel kunt maken. Ja hoor, dat kan. Mijn ene dochter vond een recept, mijn andere dochter hielp mee met de bereiding. We kookten water, losten daar natuurlijke zeep in op en deden er zuiveringszout bij. Door de bruisende werking van het zout begon het water met alles wat erin zat te borrelen en mijn wasmiddel kookte over. Natuurlijk kregen we toen de slappe lach. Ik moest denken aan een kreet van Loesje: 'Bel straks effe terug mam, ik sta net de cake af te gieten.' Dat is net zoiets belachelijks als dat je wasmiddel overkookt. Er was gelukkig nog genoeg overgebleven en we gingen direct een wasje draaien. Als wasverzachter gebruikten we een scheutje azijn. We waren allemaal blij met het resultaat. Geen jeukende kleding meer.

Maar weet je dat je nog veel meer kunt maken met zuiveringszout? Mijn dochter experimenteerde verder met zelf deodorant maken. Toen ik hoorde dat daar ook maismeel in moet, bedankte ik vooralsnog voor de eer. Als ik dan weer eens bij de kippen in het hok moet, ben ik bang dat ze me onder de oksel hangen. Tandpasta is ook zo iets waar ik nog niet aan toe ben. Een tandenborstel dopen in het zuiverende zout en er daarna je tanden mee schrobben is nog teveel van het goede. Ergens las ik ook een recept om tandpasta te maken van zuiveringszout en kokosolie. Dat lijkt er al meer op, maar ik maak eerst mijn eigen tandpasta maar op. Wie weet heb ik daarna genoeg moed verzameld.

Met al die persoonlijke verzorging kwam de winterschoonmaak even op het tweede plan. Maar het moest natuurlijk wel klaar voordat de lente begint. Dus raapten we weer wat moed en gingen verder. Nu is het eind februari en moet ik nog twee laatjes. Maar de tuin en het mooie weer roepen me naar buiten. Misschien moeten die laatjes maar wachten op een regenachtige dag. Want ik heb schoon genoeg van al dat gepoets.

Cadeau

Gisteren was het Valentijnsdag. Ik vind het een belachelijke gewoonte om dan iets te kopen voor je lief. Wanneer mijn man op die dag thuis zou komen met een bos bloemen, zou ik hem ermee om zijn oren slaan. Mijn man zou dat dan ook nooit doen. Ook niet op de overige dagen van het jaar trouwens. Maar ja, ik kan niet alles hebben want ik heb al zoveel!

Toch kreeg ik een cadeau. Mijn vader was de postillon d'amour. Er zat een mooi kaartje bij met daarop de volgende tekst: 'Deze is voor jou, omdat we je zo graag mogen en je altijd klaar staat. Liefs, je zus en zusje.'

'Ach, wat leuk,' dacht ik en vol verwachting maakte ik het pakje open. Maar toen het uitgepakt was, bleek het een oud zwempak van mijn moeder te zijn. Het spreekwoord 'iemand blij maken met een dode mus,' kan wat mij betreft in het vervolg net zo goed 'iemand blij maken met het oude zwempak van haar moeder,' luiden.

Wat hadden die snertmeiden nu gedaan: Ze waren met z'n tweeën aan de beurt om het appartement van onze ouders schoon te maken. Dat doen we bij toerbeurt, daar maak ik één keer in de twee maanden een rooster voor. Ik was afgelopen week vrij. Mijn vader vond dat de kast wel eens opgeruimd mocht worden, mijn zussen vonden het zwempak en het vervolg laat zich raden. Ik zon op wraak.

Ik stuurde ze een mail met daarin een wijziging van het rooster. Bij alle weken zette ik hun namen en mezelf roosterde ik elke keer uit. Met daaronder de mededeling: 'Tiny heeft geen tijd meer, die gaat zwemmen.'

Al snel had ik van beide een reactie. Mijn zusje stuurt terug dat ze dat prima vindt en ziet al olympisch goud voor mij in het verschiet. Ze vraagt of ze mee mag naar de spelen.

Mijn zus wil dan ook mee, is al bezig met een spandoek en vraagt gelijk om een V.I.P. plaats.

Ik mail terug dat ik wel zal regelen dat ze naast Willem en Maxima mogen zitten. Nu wil mijn zwager ook nog mee. 'Ik neem Poetin dan wel op schoot,' zegt hij. Ik zie het al voor me en schiet in de lach. Het was even slikken maar het is toch wel een leuk cadeau.

Maar wie het laatst lacht, lacht het best. Vandaag is mijn zusje jarig. Drie keer raden wat ze cadeau krijgt...

Wandelen

Het blijft wat vaag

– al wil ik het graag –

dat wandelen met U.

Ik probeer het wel,

maar denk al snel:

'En nu?'

'Ik ben de weg,'

hebt U ooit gezegd.

Dat gold voor toen en nu.

En mis ik het zicht,

dan blijf ik dicht

bij U.