Doop

Het water spettert op je hoofdje,
als teken van relatie tussen God en jou.
Wees maar nooit bang, want Hij belooft je:
'Je bent mijn kind! Eeuwig duurt mijn trouw!'

Voorbij

Voorbij

Ik zet het venster van mijn dromen open.

Ze vliegen weg op vleugels van de spijt.

Ik kijk ze na en neem verdrietig afscheid.

– Had het misschien anders kunnen lopen? –

Ze vliegen al voorbij de tijd van hopen.

Zinloos

'Nederland wordt steeds onveiliger'! Een kreet die je steeds vaker hoort. Laatst werd er in Roosendaal een jongen van 16 jaar doodschoten. Als je vroeger hoorde dat iemand door geweld om het leven gekomen was, gebeurde dat in Amerika of ergens anders ver weg. Maar tegenwoordig is het steeds vaker geen ver-van-mijn-bedshow meer.
Tegenwoordig hoor je ook steeds van beschietingen op de snelweg. Je zal er maar rijden. En dan zijn er ook nog van die malloten die hun grof vuil op de snelweg droppen. Fietsen, koelkasten, alles kun je tegenwoordig tegenkomen op de snelweg. Het moet niet gekker worden.
Op de site waar het nieuws uit ons dorp staat, las ik dat een buurt geterroriseerd wordt door een buurtbewoner. Auto's worden bekrast, vuilcontainers omgegooid, bewoners geïntimideerd. Het lijkt me vreselijk om in zo'n buurt te wonen.

Al dat zinloos geweld kan je gaan benauwen. Een onveilig gevoel is dan het gevolg.
Gelukkig woon ik in een hele veilige buurt. Buurjongetjes in militaire pakken, met houten geweren in de aanslag, bewaken de straat. De kromme fluweelboom wordt als uitkijkpost gebruikt. Vanuit mijn keukenraam kijk ik af en toe of ze alles nog onder controle hebben. Het geeft me een vrolijk gevoel en dat is altijd veilig.

Ook over overlast kunnen we niet echt meepraten. Of het moet al zijn dat een andere buurjongen op een leeftijd is gekomen van de scooter en harde muziek. En zijn vrienden ook. Af en toe chillen ze in de tuin van de buren. Maar meestal is dat al afgelopen tegen de tijd dat wij naar bed gaan.
Mijn man ergerde zich in het begin aan het geluid van de scooters als er weer eens vrienden de oprit op kwamen scheuren. We hebben namelijk een gezamenlijke oprit. Hij zou ze wel eens een lesje leren. Toen de club in de tuin zat, startte mijn man zijn auto met een heleboel gevroem vroem en gejeng jeng. Grote rookwolken kwamen uit de uitlaat. Rustig zette hij de auto in de garage en stapte uit. Het was even helemaal stil bij de buren, maar het heeft niet genoeg indruk gemaakt om het lawaai te stoppen. Wij lagen dubbel van het lachen achter de schutting, maar verder heeft het niets opgeleverd. Een zinloze actie dus!

Even dacht ik dat het tij zich ook in onze buurt zou keren. Kregen we nu toch te maken met overlast? Een stel tieners, met een uitdagende blik in hun ogen, liepen heen en weer in de straat. De buurjongetjes lagen al op bed, niet meer in staat om iets anders te bewaken dan alleen hun eigen dromen. De tieners schopten verveeld tegen een bal. En natuurlijk vloog die bal bij ons in de tuin. Mijn dochter stond voor het raam te kijken. Ze zagen haar staan en waren nog net niet zo brutaal om direct de tuin in te banjeren.
Mijn dochter liep met Elmo, de hond, naar buiten. Elmo sloofde zich uit om te laten zien dat ze een echte waakhond is. Mijn dochter gaf één van de jongens toestemming om de bal uit de tuin te halen. 'Stil maar, lief hondje,' zei hij om Elmo te vriend te houden. Elmo bleef grommen.
Ik vond het voorval wel vermakelijk. Dat veranderde toen ik 's avonds in bed lag en opnieuw tumult in de straat hoorde. Het bleek dezelfde groep jongens te zijn. Mijn man, die net naar bed wilde gaan en bezig was de lichten uit te doen, ging voor het raam staan. De jongens gooiden volgens hem met stenen naar ons huis en renden daarna hard weg, om op veilige afstand te kijken of er ook reactie kwam. Toen die uitbleef was de lol er af en liepen ze toch maar verder. Dit vond ik echt niet meer lollig.

De volgende dag bleek dat de 'stenen' badeendjes waren. Nog net geen lieveheersbeestjes, maar het scheelde weinig. Ik was weer gerustgesteld. Jongens die met badeendjes gooien, hebben vast geen kwaad in de zin. Het was natuurlijk vrij zinloos, maar ach, we hebben toch allemaal wel eens zinloze dingen gedaan in onze jeugd? En mocht er toevallig iemand in onze buurt wonen die een paar eendjes mist, die zwemmen nu in onze regenton.

Vandaag

Vandaag heb ik mijn angst voor Schotse Hooglanders overwonnen. Dankzij Ceasar Milaan, de hondenfluisteraar.

De angst begon een paar jaar geleden. Ik wandelde met een vriendin op de Wezeper heide. Een prachtig gebied, vooral in deze tijd van het jaar, als de heide in de bloei staat. Dat was toen niet het geval, het was najaar, de heide was al uitgebloeid. Maar dit gebied is in alle seizoenen prachtig, dus liepen we genietend en al kletsend te wandelen. Natuurlijk zagen we de runderen wel staan, maar we sloegen er niet echt acht op. We waren toen nog niet bang!

Dat veranderde toen één van die kolossale beesten met de horens in aanslag naar ons toe kwam rennen. Ik was te verbaasd om te reageren. Er werd altijd gezegd dat je veilig over de hei kon lopen, dat die beesten geen vlieg kwaad deden. Dus ik kon niet geloven dat hij op me af kwam stormen.
'Rennen, Tiny,' gilde mijn vriendin, die wel de tegenwoordigheid van geest had om de benen te nemen. Ik deed een paar stappen achteruit en kwam te vallen over de rand van het pad. 'Rennen,' gilde mijn vriendin nog een keer, maar ik bedacht dat ik beter kon blijven liggen. Het rund zag mij nu namelijk niet meer. Hij krabde nog net niet achter zijn oren, zich afvragend waar ik gebleven was, maar het scheelde niet veel. Toen hij weer afgekoeld was, zich omdraaide en verder ging met grazen ben ik voorzichtig opgestaan en alsnog weggerend. Een eindje verderop zagen we een jong in de bosjes verscholen. Het gedrag van het rund viel op zijn plaats. Je moet nooit tussen een jong en moeder gaan staan of, in dit geval, lopen. Maar wie verwacht er nou een jong in het najaar? Ik in ieder geval niet!

Sindsdien ga ik met een grote boog om die beesten heen. Maar vandaag was dat niet mogelijk. Mijn man en ik liepen vanavond rustig te wandelen op de hei, toen we op een grote groep runderen stuitten. Aan beide kanten van het pad stonden er zoveel, dat een grote boog alleen maar kon door weer om te keren en helemaal terug te lopen. Daar had ik geen zin in. En bovendien kijk ik tegenwoordig naar Ceasar, die niet alleen honden traint, maar ook mensen. Vrijdag hoorde ik hem nog zeggen: 'Als je een hond de baas kunt, kun je de hele wereld aan.' Oké, het is misschien een beetje overdreven, maar ik vond er genoeg waarheid in zitten om er mijn voordeel mee te doen.
Verder heeft hij een andere stelregel die me erg aanspreek: Leef vandaag! Vandaag is 'nu' en 'nu' is belangrijk! Wat er gebeurd is in het verleden is alleen maar belangrijk om ervan te leren. Voor wat er misschien in de toekomst nog gaat gebeuren, is het vandaag te vroeg. Honden hebben geen verleden en geen toekomst, alleen het nu telt!

Vandaag bedacht ik dat dat misschien ook wel voor runderen geldt. En voor mij! Dus ik richtte me op, borst vooruit, ademde een keer diep in en weer uit en bedacht dat het vandaag tijd was om mijn angst voor deze beesten te overwinnen. Aan beide zijden van het pad stonden ze. Eén beest hield ons argwanend in de gaten. Ik begon te twijfelen.... Maar een andere regel van Ceasar schoot me te binnen: Niet aanraken, niet praten, geen oogcontact. 'Dat kan ik ook toepassen op runderen,' dacht ik. Het eerste was ik toch al niet van plan en in praten had ik ook geen zin. Maar geen oogcontact was moeilijker. Vanuit mijn ooghoeken hield ik het beest toch in de gaten. Hij ons ook nog steeds, maar hij bleef wel staan waar hij stond. Rustig liepen we langs hem heen. Dat was één! Toen stond er één te grazen aan mijn kant van het pad. Ik geef toe dat ik een stapje dichter naast mijn man ben gaan lopen, maar op minder dan een meter afstand ben ik er toch langs gelopen! 'Applausje voor jezelf,' dacht ik. De volgende ging aan de wandel over het pad, maar ook die ben ik rustig en vol zelfvertrouwen gepasseerd.

Daarna heb ik me omgedraaid en een foto gemaakt. Hij is een beetje onscherp maar ik doe hem niet weg. Ik bewaar hem als aandenken dat ik dat toch maar gedurfd heb vandaag!

Dag

Het is een heerlijke dag! Het weer is niet zo beroerd als ze voorspeld hadden. Dus zijn we lekker bezig in de tuin. Mijn eerste boontjes zijn vandaag geoogst. Dat er maar velen mogen volgen.
In mijn kas hangen de eerste tomaten, paprika's en Spaanse pepers rood te worden. Heerlijk.

Mijn kleinzoon, die normaal gesproken nog lekker in de buik van zijn moeder had gezeten, is alweer 3 weken en 1 dag. Een superlief kereltje waar iedereen erg van geniet. Maandag mag ik weer!

Gisteren was ook een heerlijke dag. Mijn gewicht is met anderhalve kilo gedaald en mijn BMI en vetgehalte waren allebei ook 0,6 lager dan een maand geleden. Dat ik nog steeds een 7 krijg maakt niet uit, ik ben op de goeie weg. Elke dag trainen werpt toch zijn vruchten af. Dus blijf ik volhouden!

Vandaag bestaat mijn blog één jaar. Iemand vond het tijd worden dat ik iets met mijn geschrijf ging doen. Dat heb ik nu dus een jaar lang gedaan. Ik ben wel benieuwd hoeveel mensen het na een jaar nog steeds leuk vinden om te lezen. Maar zolang ik er zelf nog lol aan heb om te schrijven, maakt het eigenlijk niet uit.

Nu neem ik een korte pauze. Even vakantie in eigen tuin. Fijne vakantie allemaal. Hopelijk tot ziens in augustus. Dag!

Omleiding

Tegenwoordig rijd ik vaak van het oosten van het land naar het westen. Meestal zit ik rustig op de bijrijdersstoel. Maar laatst ben ik voor het eerst helemaal alleen naar het wilde westen gereden. Als oma durf je opeens alles!
Het valt me op dat er overal aan de weg wordt gewerkt. Als het straks klaar is, staan we natuurlijk nooit meer in de file. Maar voor het zover is....
Op de files na ging alles goed. Behalve het laatste stukje. 'Omleiding' stond er op een groot geel bord. Ik raakte lichtelijk in paniek. Ik vertrouw er namelijk nooit op dat de bordjes die ik dan moet volgen me op de goeie plek brengen. Als ik er al niet één mis.
En ja hoor! Ik kwam midden op een industrieterrein uit! Inderdaad een bordje gemist. Omdat ik het richtingsgevoel heb van een dooie lokeend, belde ik gelijk mijn schoonzoon maar. En die heeft me netjes naar een weg gepraat die ik kende.

Toch wel trots op mezelf kwam ik bij mijn dochter aan. In de vijfendertigste week van de zwangerschap werd bij haar een aangeboren hartafwijking geconstateerd *. Grote schrik. Spannende uren volgden. Het bleek dat haar aorta sterk vernauwd is of helemaal stopt. Haar lichaam heeft dat zelf opgelost door allerlei omleidingen te maken. Door de toenemende druk van de zwangerschap is er waarschijnlijk in één van deze omleidingen een bloeding ontstaan. Het kindje werd diezelfde dag nog gehaald door middel van een keizersnee. En nadat de druk van de ketel was, herstelde het lichaam zichzelf weer.
Iemand zei tegen mij: 'Je moet er niet aan denken wat er gebeurd zou zijn als je dochter een gewone bevalling had meegemaakt.' Het rare is dat ik daar wel vaak aan denk. In blijde verwondering dat dat niet is gebeurd. Ik geloof dat alles in dit leven geleid wordt door onze machtige Maker. Hij heeft het nu zo gemaakt dat ik niet alleen een prachtige kleinzoon heb, maar ook opnieuw mijn dochter. Want zo voelde dat voor mij. Op haar geboortekaartje stonden de eerste regels uit psalm 68:8. 'Gelooft zij God met diep ontzag, Hij overlaadt ons dag aan dag, met al zijn gunstbewijzen.' De laatste tijd moet ik vaak denken aan de laatste regels van diezelfde psalm: 'Hij kan en wil en zal in nood, zelfs bij het naad'ren van de dood, volkomen uitkomst geven.'

Twee soorten omleidingen. De eerste is echt niet leuk. Ik begin al te zuchten als ik de gele borden zie.
De omleidingen in het lichaam van mijn dochter hebben ervoor gezorgd dat alle organen en ledematen toch van bloed werden voorzien. Op die manier werd een fout in het lichaam wonderlijk herstelt.

Een omleiding! Niet leuk maar wel nodig! Soms wordt er ook aan jouw levensweg gewerkt. Een omleiding is dan het gevolg.
Je hebt een leuke baan maar opeens wordt je werkloos. Of je was altijd kerngezond maar dan wordt je zomaar ineens doodziek. Of je hebt een fijn huwelijk maar opeens maakt de dood daar een einde aan. Of..... vul zelf maar in!
'Omleiding! Deze weg is voor je afgesloten, volg de borden voor een nieuwe route!'
De nieuwe route kan je in paniek brengen. Waar kom ik nu weer terecht? Wat komt er van mij terecht?
En de borden voor de nieuwe route zijn ook niet altijd duidelijk.
Maar als je de weg eens helemaal kwijt bent en totaal niet meer weet wat je moet doen of waar je naar toe moet, neem dan contact op met Degene die de weg voor je heeft uitgestippeld. Van de wieg tot het graf. Die tegen je gezegd heeft: 'Volg Mij maar, ik weet de weg, ga maar achter mij aan. Ik beloof je geen kalme reis, maar wel een behouden Thuiskomst.'

*Lees hierover meer op http://rhapsody-design.blogspot.com/

Dwaas

Onze dominee heeft deze week, na zes jaar, afscheid genomen van onze gemeente om in Drachten zijn werkzaamheden voort te zetten.
Nu vind ik dat mensen zich in zo'n week altijd wat dwaas gedragen. Meestal worden dan diverse veren in niet nader te noemen plaats gestoken. Daar heb ik altijd een beetje moeite mee. Maar staat u me toe dat ik een keer meedoe met deze dwaasheid. Eén veertje maar.
Onze dominee heeft namelijk de gave dat hij verschrikkelijk boeiend kan preken. Ik was het niet altijd met hem eens en soms zat ik met kromgetrokken oren in de kerk, maar boeiend was het altijd wel.
Laatst vond ik een preekverslag uit 2008, verweven met wat eigen gedachten, terug op mijn computer. Die wil ik vandaag graag met jullie delen:

29-06-08 De Barmhartige Samaritaan.

Een man ging op weg van Jeruzalem naar Jericho. Stom natuurlijk dat hij alleen ging! De dwaas! Iedereen wist dat deze weg levensgevaarlijk was. Je zou kunnen zeggen dat er een negatief reisadvies voor was afgegeven. Niet echt slim dus om deze weg te nemen. Wat je kon verwachten, gebeurde dan ook: Hij werd overvallen door rovers en bleef halfdood liggen.
Een priester en een leviet die er langs kwamen, gingen aan de andere kant voorbij. Ze kenden namelijk de wet en die verbood hun iemand die dood was aan te raken en het zag er naar uit dat deze man al dood was.
Een Samaritaan die langs kwam stopte: Hij had een andere wet, die van de Liefde! Hij verzorgde de man, leverde hem af bij een herberg en vroeg de herbergier de verzorging over te nemen en was bereid te betalen, wat het ook kostte of nog ging kosten.

De grote vraag is: Wie ben jij in dit verhaal?

Jaren heb ik in preken gehoord dat we vooral niet de priester of de leviet moesten zijn, met hun eigen beeld van God en hun eigenwillige godsdienst. Mensen die denken dat, als ze zich maar aan de wet houden, ze dan hun eigen zaligheid wel kunnen verdienen.
En natuurlijk al helemaal niet de rovers! Nee, wij moesten er naar streven dat we barmhartige Samaritanen worden.

Vandaag hoorde ik dat ik 'de man op de grond' ben. Door eigen dwaasheid daar terecht gekomen! En dat Jezus de 'barmhartige Samaritaan' is. Hij is afgedaald om mij te redden, liet me niet liggen omdat het mijn eigen schuld was, maar heeft de schuld, en ook alle schuld die nog komt, voor mij betaald!

Wat Jezus nu graag wil is, dat ik word zoals Hij! Dat zegt Hij nadat Hij dit verhaal vertelt heeft (Lucas 10:25-37): Doet u dan voortaan net zo!
Niet om zodoende 'deel te krijgen aan het eeuwige leven,' want dat kan niemand verdienen. Dat hoeft ook niet want daarvoor kwam onze 'Barmhartige Samaritaan'. Nee, we moeten worden zoals Hij uit dankbaarheid! Als we zelf 'opgeraapt' zijn en ervaren hoe fijn dat is, dan kunnen we nooit meer de andere kant opkijken. Dan gaan we blij aan het werk in een wereld vol nood!

Ik wens de gemeente in Drachten veel luisterplezier. En maakt u zich geen zorgen om uw oren. Die trekken vanzelf wel weer recht!